دانلود دروس تخصصی موفقیت ارتباط با ما فروشگاه تخصصی علمی آموزشی فایل ویکی پاورپوینت تمامی رشته ها فایل ویکی1

دانلود پاورپوینت بازی درمانی

دانلود پاورپوینت بازی درمانی
فهرست مطالب:
1-کلیات
2-تاریخچه
3-رشد سازمان ها
4-تأثیروکارآیی بازی درمانی
5-مدل سیستماتیک
6-ماسه درمانی
7-منابع
-----------------
بازی درمانی، به طور کلی، در کودکان 3 تا 11 ساله مورد استفاده قرار گرفته و به این ترتیب، امکان بیان تجربیات آن ها و احساساتشان از طریق یک فرآیند طبیعی، خود هدایت شده و خود درمان شده، فراهم می گردد. ضمن برقراری ارتباط میان تجربیات کودکان و اطلاعاتشان در طول بازی، روند قابل ملاحظه ای برای شناسایی خودشان و پذیرش خود و دیگران، توسط آن ها دنبال می شود.
 
کلیات:
بازی درمانی، شکلی از مشاوره یا روان درمانی بوده که در آن، از بازی برای برقراری ارتباط با افراد و کمک به آن ها، به خصوص کودکان، برای پیشگیری از چالش های روانی – اجتماعی و حل مسائل مربوط به آن، استفاده می شود. به نظر می رسد، که بازی درمانی، افراد را به یکپارچگی اجتماعی بهتر، رشد و گسترش روابط آن ها، هدایت می کند.
بازی درمانی، به عنوان ابزار تشخیصی نیز، مورد استفاده قرار می گیرد. یک بازی درمانگر، بازی مراجعه کننده ی خود را با اسباب بازی ها (خانه بازی، اسباب بازی، عروسک و غیره)، برای تعیین دلایل رفتار پریشان و آشفته ی آن ها، مشاهده می کند. اهداف و الگوهای بازی و نیز تمایل برای تعامل با درمانگر، برای پی بردن به توجیه رفتار داخل و بیرون از جلسه، مورد استفاده قرار می گیرد.
از دیدگاه روان پویشی، افراد (به خصوص کودکان)، به منظور تعامل از طریق ابهامات درونی و اضطراب خود، در بازی، درگیر رفتارهای وابسته به آن می شوند. بدین ترتیب، بازی درمانی، به عنوان مکانیزم کمک به خود، با فراهم آوردن زمانی برای «بازی آزاد» یا «بازی بدون ساختار» در کودکان، مورد استفاده قرار می گیرد. بازی طبیعی، مؤلفه ی اصلی رشد سالم کودک محسوب می شود.
یک روش درمان، استفاده از نوعی حساسیت زدایی یا درمان بازآموزی برای تغییر رفتار آسیب دیده در جایگاه های اجتماعی نظام مند با رسمیت کمتر، توسط بازی درمانگر می باشد. این مجموعه فرآیندها، به طور طبیعی، در کودکان مورد استفاده قرار گرفته، که با این حال، در کودکان، قبل از سن تکلم، کودکان لال و کودکانی با نقص گفتار، از قبیل افراد کندآموز یا افراد دارای آسیب مغزی یا متأثر از مصرف مواد نیز، به کار می رود.
 
تاریخچه:
اهمیت بازی، از زمان افلاطون شناخته شده است (429 تا 347 سال قبل از میلاد مسیح). او همواره چنین می گفت، که: «شما می توانید با یک ساعت بازی با فردی، بیشتر از یک ساعت گفتگو با او، به شناخت درباره ی او برسید». در قرن نوزدهم، رسئو (1930 / 1762)، در کتاب خود با عنوان «Emile»، درباره ی اهمیت مشاهده ی بازی به عنوان وسیله ای برای شناخت و درک کودکان، مطالبی را به رشته ی تحریر در آورد. فردریش فروبل، در کتاب خود با عنوان «آموزش انسان» (1903)، اهمیت نمادگری در بازی را مورد تأکید قرار می دهد. او در بررسی های خود، چنین مشاهده کرد، که «بازی»، بیشترین میزان رشد را در کودک به دنبال داشته و در بازی، تجلی بی واسطه ی روح کودک صورت می گیرد... بازی کودک،  چیزی فراتر از یک ورزش است. بازی، سرشار از معنا و اهمیت می باشد (فروبل، 1903، صفحه ی 22).
نخستین مورد مستند، به شرح استفاده از بازی در روند درمان، در سال 1909، توسط زیگموند فروید، در اثری با عنوان «لیتل هنز» میردازد. لیتل هنز، یک کودک 5 ساله است، که از یک ترس ساده رنج می برد. فروید، پس از دیدار ساده ای با او، از پدرش خواست، تا از بازی هنز برای ارائه ی نقطه نظرات کودک، یادداشت برداری کند. «لیتل هنز»، نخستین موردی بود که مشکلات کودک، با فاکتورهای احساسی ارتباط داشت.
هرمین هاگ – هلمت (1921)، فرآیند بازی درمانی را، با قرار دادن کودکان در معرض اسباب بازی ها، برای اظهار احساساتشان و تأکید بر استفاده از بازی برای تحلیل کودک، ساختاربندی نمود. در سال 1919، ملان کلین (1955)، استفاده از این تکنیک را، با به کارگیری بازی به عنوان ابزاری برای تحلیل کودکان زیر 6 سال، به کار برد. او بر این باور بود، که بازی کودک، به اندازه ی همراهی آزاد با بزرگسالان، ضروری و لازم بوده و بدین ترتیب، امکان دسترسی به ناخودآگاه کودک، فراهم می شود.
آنا فروید (1965 – 1946)، بازی را به عنوان ابزاری برای تسهیل ارتباط مثبت با درمانگر و دسترسی به زندگی درونی کودک، مورد استفاده قرار داد.
در دهه ی 1930، دیوید لوی (1938)، روشی با عنوان درمان آزاد را معرفی نمود. روش معرفی شده توسط او، یک رویکرد ساختاربندی شده را مورد تأکید قرار می دهد. کودکی که به تجربه ی یک موقعیت پرفشار خاص رو به رو بوده، در یک بازی آزاد شرکت می کند. بدین ترتیب، درمانگر، اسباب بازی ها را متناسب با موقعیت ایجاد کننده ی استرس، در اختیار کودک قرار داده  کودک، با بازآفرینی آن تجربه، احساسات مربوطه را تخلیه می نماید.
در سال 1955، کو هامبیگ، کار نوی را با تأکید بر مدل «بازی درمانی ساختاربندی شده»، توسعه داده، که با موقعیت های مربوطه، ارتباط بیشتری دارد. قالب این رویکرد، برقراری ارتباط، بازآفرینی موقعیت ایجاد کننده ی تنش، پایان بخشیدن به آن موقعیت و بازی آزاد برای به دست آوردن آرامش است.
جس تافت (1933) و فردریک آلن (1934)، به معرفی روشی پرداختند، که آن را، درمان ارتباطی نامیدند. تأکید اولیه، بر رابطه ی عاطفی میان درمانگر و کودک است. توجه عمده، بر آزادی کودک و توانایی او برای انتخاب، معطوف می باشد.
کارل راگر (1942)، کار درمان ارتباطی را توسعه داده و به معرفی درمان غیر دستورالعملی با عنوان درمان متمرکز بر درمان جو، پرداخت (راگر، 1951).
*ویرجینیا اکسیلن (1950)، مفاهیم ارائه شده توسط استادش را توسعه بخشید. در مقاله ای با عنوان «ورود به دنیای کودکان، از طریق تجارب بازی»، اکسلین، مفاهیم بازی درمانی را با این عبارت، مورد تأکید قرار داد: «تجربه ی بازی، از آن جایی یک درمان محسوب شده، که رابطه ی ایمنی میان کودک و بزرگسال به وجود آورده، تا جایی که کودک، با آزادی، فضایی برای اظهار خود با بیانش در اختیار داشته، درست در همان لحظه ی زمانی» (آموزش پیشرو، 27، صفحه ی 68).
 
شامل 32  اسلاید POWERPOINT


پرداخت اینترنتی - دانلود سریع - اطمینان از خرید

پرداخت هزینه و دریافت فایل

مبلغ قابل پرداخت 6,900 تومان
نمایش لینک دانلود پس از پرداخت هزینه
ایمیل
موبایل
کمک به هزینه درمان بیماران سرطانی

درصورتیکه برای خرید اینترنتی نیاز به راهنمایی دارید اینجا کلیک کنید


فایل هایی که پس از پرداخت می توانید دانلود کنید

نام فایلحجم فایل
BAZI-DARMANI_2040409_9612.zip242.7k